"ἐγ μὲν τοῦ θηριώδους βίου μετήγαγεν"

Μην έρχεσαι στη σκέψη μου σαν θρύψαλα
Από μια έκρηξη στα έγκατα του νου
Ισορροπώντας στης ανάμνησης το τίποτα
Το βάρος του αφανέρωτου εγκλεισμού
Έχει περάσει πολύς χρόνος από σήμερα
Όπου ήμουν άλλος χλωμός ανίδεος νηστικός
Κι αυτά που όφειλα δεν έκανα όταν έπρεπε
Αγωνιώντας να σταθώ πλάι σου παρακλητός
Το σχήμα σου εγγράφτηκε σε δόξα
Με χρώμα το ολότελα ελεεινό
Στρωμένο από χέρι που αναβλύζει
Τον ήλιο πάνω σε αίθριο ουρανό
Ήθελα το φως σου να μάθω τι μου λέει
Μα ακούγοντάς το θα είχα τρελαθεί
Θέλω να δω το πρόσωπό σου στον καθρέφτη
Μα βλέποντάς το θα έχω πια χαθεί

Είχα κληθεί αλλού σκιές να υπηρετήσω
Τις έφτυσα κι έμεινα μόνος και μικρός
Η πίκρα ενα βάσανο αν κρατήσω
Ο ήχος των χαμένων λουλουδιών
Εδώ είναι ένα εξευτελιστήριο
Εκείνες οι ώρες δεν υπάρχουν πουθενά
Κι αν έχουμε τόσα να πούμε
Και δε γροικάει κανείς να μας ακούσει Χριστέ
Τί κάνουμε

Είσαι ένα απότοκο του παραλόγου
Του τρόμου της ύπαρξης και του φόβου
Πως όλα θα μείνουν να στέκουν μετέωρα
Σαν εκκρεμότητα σε χάσματα χαίνοντα
Πριν γκρεμιστούνε στις κόγχες του χρόνου
Μέσα στα απόνερα του ύστερου νόμου
Που τόσα γραμμένα και όλα τα άγραφα
Τα έχει σκορπίσει σε πρόσωπα ανάγλυφα

ΓΑΛΑΖΙΑ ΜΗΧΑΝΗ

26.12.22

για το Γιώργο Φιλιππίδη

"δίψαι αύος εγώ και απόλλυμαι"

Ανάμεσα στο πέρα που δεν αντέχεις πια 
Κι εδώ που ο δισταγμός σε παραλύει
Βρίσκεται έρμαιο παρόρμηση οικτρή 
Ο αρημένος σου ο λόγος απ'τή δύη
Όταν στο πλέγμα όπου διαχέεται η προβολή
Της κίνησης ως ιδιότητας του χώρου
Του γεγονότος απενδύεσαι τη χρειά
To βίωμα σκορπίζοντας στους πόρους
Ενός γαλάζιου υπόβαθρου κυψελωτού
Πυράκτωσης των εικονοκυττάρων
Καθώς η σκέψη μεταδίδει το κορμί
Συνθέτοντας στις κόγχες των βλεφάρων
Σε κάθε βήμα τις απόχες του φωτός
Το έγχρωμο αναβόσβημα των κύβων
Ομόκεντρα μορφοκλασματικά κελιά
Την τέλεια προαίρεση του ονείρου
Τις ανοιγμένες φλέβες της ελιάς
Τα απόνερα που θάλπουνε το μύρο
Εξάπλωση μελάνης σε διηθητικό χαρτί
Το σκίρτημα απόηχο και το εμπύριο
Μεμβράνες της απόληξης εκεί
Που η σύνοδος των αγεγόνων νεύει
Η στίξη κάποιας άμπωτης θολής 
Το ανεκπλήρωτο ενδεχόμενο σωρρεύει 
Οι νεκροί έχουν αφήσει τα κτίσματά τους σαν σκιά 
Πάνω στην αφέλεια του μέλλοντος 
Οι ζωντανοί κατά περίσταση άγονται απ'τήν αναίρεση
Σωρεύοντας πύον στο απόστημα της φίμωσης και της αναστολής
Αφημένοι να ρημάζουν στη δίνη του ευτελισμού 
Όπου η κατάντια φανερώνει την αλήθεια τους
Τη λύτρωση της οριστικής παράδοσης στην αδράνεια
Τη θέληση για τίποτε

ΥΙΟΣ ΟΙΑΓΡΟΥ
1.7.20

"αλλ'υπέρ αυτού αιθέρος ίστατο δήρις"

Αν χαράξεις το δρόμο και μου πεις την αλήθεια
Όση ώρα σε βλέπω να αιωρείσαι στο απέραντο φως 
Άλλο η νύχτα δε θά'χει ρημαγμένο κανένα
Πεταμένο φτιασίδι καμωμένο απλώς
Θά'ναι η νύχτα το θέατρο κι η μετάρσια πλάση
Στου εξώστη το άρρυθμο της σκηνής βουητό
Η περίσταλτη δόνηση της ανθρώπινης πτώσης
Το ελαφρύ σου βημάτισμα στη σκιά του νερού
Ανθισμένα τα πέρατα η φλεγόμενη λίμνη
Μια σειρά προσωπεία που φορούσα κι εγώ
Ένα άδειο καθρέφτισμα στη διάφανη όψη
Η ανάσα της φλόγας σα βροχή στον αγρό
Είναι η αγάπη ο δικός σου αγώνας
Είναι η προβολή σου στο υπαρκτό
Κι αν η στιγμή είναι ίχνος στον αιώνα
Είναι το άγγιγμά σου παντοτινό

ΛΗΘΗ
20.4.17

                        

"και τω σώματι νυν εύρεν ελευθερίην"

Πάντα για σένα εκεί σ'ένα κονάκι
Κι ο ήλιος απ'έξω κλεισμένος λαμπρός
Να ψάχνω σκυμμένος τις λέξεις που κόβουν
Στον έρημο δρόμο το νήμα
Και βγαίνουν στο φως
Κι όταν στις πόλεις της ασφάλτου μια σκιά
Απλώνει ολόγυρα και χάνεται το βάθος
Εγώ αλώνιζα πιωμένος και γεμάτος
Κι ήταν η νύχτα μια αιώνια αποστροφή
Μια σκοτεινή διαδρομή στην παραλία
Ο φωτισμός πάνω στη ρόδα και τα πλοία
Κι ένας ορίζοντας στο άπειρο χλωμός
Οι άδειοι κόσμοι, ο επιούσιος σπαραγμός
Ένα ποτήρι στο πεζοδρόμιο αφημένο

Η αποκτήνωση, ο εκφυλισμός
Η συντριβή ενός κόσμου άλλου καθημαγμένου
Ό,τι και νά'ναι αυτό που ορίζει την ψυχή
Ό,τι και νά'ναι αυτό που έρχεται απ'έξω
Κι όσα τα μέσα σου σκαλίζουν για να βγει
Του εξιλασμού σου ένας λόγος ηρτυμένος
Και του ονείρου σου η αδράστεια χρειά
Στη σκόνη να χαράξει τους ανέμους
Στο χώρο εκεί πάλι μαργωμένος
Ενώ η ωχρά σελήνη φώτιζε στην άκρη

ΨΑΛΜΟΣ 50
18.2.17