¨νύχτα σπαρμένη μάγια¨
Αυτή είναι η 12305τη νύχτα μου
Tις πρώτες μερικές χιλιάδες
Μπορεί να τις έχεις ξεχάσει
Όπως έχω κάνει κι εγώ
Κι αυτή εδώ έχει ήδη σχεδόν περάσει
Ό,τι απομένει είναι νικοτίνη και κιτρινισμένα
δάχτυλα
δάχτυλα
Πολλές πριν από αυτή έγινα σκόνη
Και κομματιάστηκα και λιανίστηκα
Σε πολλές εξοντώθηκα εξαντλήθηκα στοιχειώθηκα
εξανεμίστηκα καταδιώκοντας το δράκοντα
Σε μια χούφτα έφτασα κοντά
Προς το τέλος κοντά στο τέλος
Ακριβώς στο τέλος στου πρωινού
τον προσκαιρο πνιγμό
Ό,τι απομένει είναι οινόπνευμα και όνειρα θαμπά
Μερικές ήταν ατέλειωτες και ξεκίνησα
Να περιμένω εκεί όπου κανένα λεωφορείο δεν περνά
Όλα έχουν φύγει ως τώρα ως το 12305
Σε ορισμένες ήσουν παρών
Όμως εγώ δεν ήμουν απόλυτα εκεί
Σε πολλές σ’αναζήτησα στον ύπνο μου
Σε πολλές σ’αναζήτησα να κοιμάσαι
Τί απομένει
Από΄δω ως τον Άρη ήταν πιο κοντά
Απ’ότι από μένα σε σένα
Φαίνεται είμαι φτιαγμένος από αντιύλη
Επικίνδυνος
Ήταν η 12305τη νύχτα μου
Που εμφανίστηκες σ’εμένα
Έκανες τα μάτια σου να φεγγοβολούν
Ίσως όχι τυχαία
Αναζητούσες το ίδιο και
Για τον ίδιο λόγο
Ένιωσες μια έλξη για μένα
Μυστικά ήσουν το είδωλό μου
Σ’ανέσυρα προς τα μένα
Μέσα σου είδα τον εαυτό μου και αντίστροφα
Μην εκβιάσεις την αγάπη
Πριν το θελήσει από μόνη της
Πριν το θελήσει από μόνη της
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου