¨ή Θεός πάσχει ή το παν απόλλυται¨
Όταν σωπαίνει η βοή του μετρονόμου
Πέφτει η σκέψη σ’ένα απότομο στενό
Σπιθοβολούν οι κάρες λατρείας του θανάτου
Ώσπου στο κράσπεδο βρεθώ να συντριφτώ
Σα σκιάζομαι ακούω τη φωνή σου
Τυφλή μπροστά στη δύστηνη μορφή σου
Βυθίσου στο ρυθμό του παραδείσου
Κι ας γίνει να χαθώ κι εγώ μαζί σου
Είσαι το άλφα ερυθρό και το ωμέγα ιώδες
Ένα παρτέρι αίμα και νόημα κρυφό
Αχτίδα του ήλιου χρυσαφοκέντητη ανεμώνες
Μετουσιωμένη σε αλαβάστρινο ομοίωμα στιλπνό
Πλέξε τις νεύσεις στο μαδριγάλι
Της αναζήτησης ιερού σκοπού
Σε κάθε λόγο σε κάθε πράξη
Σε κάθε σκίρτημα του νου
Κλείσε τα βλέφαρα και τα χείλη
Είσαι ένα αστέρι που πέφτει στη γη
Μια σκέψη λακτίζει του ονείρου τη σμίλη
Μια σκέψη δωρίζει το φως στην αυγή
Μελάνι στην ψυχή σου έπεσε πολύ
Και σκοτεινιάσαν οι ενδόμυχες θωρήσεις
Όλες οι αισθήσεις αναπότρεπτη ντροπή
Της αγωνίας σου απόκοσμες εκκλήσεις
Σπασμένο γυαλί της εισόδου που πέφτει
Να κόψει τα μάτια τα χέρια απαλά
Κοιτάζοντας‘συ στον άδειο καθρέφτη
Μια εικόνα σχισμένη σε δύο φτερά
Ευλαβικά όλα βουλιάζουνε στο έλος
Δεν έχει τίποτε να πει κανείς θεός
Αφού η ροή νίβει τα κρίματα στο τέλος
Αφήνοντας το βλέμμα της στην όψη σου κενό
ΙΕΡΗ ΝΟΣΟΣ
20.8.02
