¨ένα σου βλέμμα, ένας σου λόγος φως μου

 αξίζει όσο η σοφία όλου του κόσμου¨

Ως τη συντέλεια της αγάπης που ιριδίζει

Σαν τη βροχή του φθινοπώρου τόσο υγρή

Ήπιε το αίμα πέτρας καρδιάς που όλο ραγίζει

Πέρα μακριά μες στης ομίχλης τη σιγή

Δεν υπάρχει γιατί

Τώρα πια άλλο τί

Το ξεκούρδιστο ρολόι του καθρέφτη

Δεν υπάρχει ψυχή

Μεθυσμένη σαχλή

Είναι όνειρο μόνο του ψεύτη

Κι εγώ τα νούφαρα παραλυμένος ψηλαφώ

Πάνω στο σώμα της να πλέουν φωτεινά

Καθώς τα βήματά της πλάθουνε την άμμο

Και δίνει ζωή η πνοή της στο νοτιά

Φλόγες στη λίμνη αστραπή στη νυχτιά

Βρίσε με χτύπα με δως μου φωτιά

Όλη την ποίηση της ύπαρξής σου

Τα μαγεμένα μάτια το κέρας της αβύσσου

Μετά το θάνατο θα γίνει αμαρτία

Σε μανιακό σκοτάδι η γλυκιά φωνή σου

Στο μοναστήρι αυτό γνώρισες τον πόνο

Χορεύοντας στην έρημο ανήλικη γυμνή

Οίνου μαρωνίτη γάλακτος αμνού

Έρμαιο στα χέρια δαίμονα νεκρού

Δεν υπάρχει γιατί

Τώρα πια άλλο τί

Η σιγή του κρυστάλλου που πέφτει

Δεν υπάρχεις εσύ

Η απαλή σου αφή

Είναι όνειρο μόνο…

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ

6.11.01