¨δίκης όνομα¨

Tα μάτια σου είναι ένα πέρασμα στο ρέμα
Που η συρραφή των εντυπώσεων ατονεί
Οι όγκοι αποφορτίζονται και τείνουν
Στην αναίρεση οποιασδήποτε διάθεσης
Στέκομαι αμίλητος στο θέατρο
Ο επικεφαλής των νεκρών θεομπαίχτης δολοφόνος
Κόβει τον αυχένα του άγνωστου στρατιώτη
Προτού γεννήσει τον πατέρα σκυφτό
Πλάι στη μικρή βαλσαμωμένη αγωνία
Οι τρομερές σημαίες της ελευθερίας
Γυαλίζουν τις οπλές των μισθοφόρων
Τρώω τριμμένο γυαλί παχαίνοντας σιωπηλός
Η καρδιά μου στριμώχνεται στον οισοφάγο
Το βρέφος βυζαίνει την κομμένη αρτηρία
Η μαγαρισμένη δόξα της μητέρας του βορά
Τα όρνια στα οροπέδια της γενοκτονίας
Η νέμεση γειώνει το ιμερτό τους φόρτωμα
Άκου την παρένθετη σιγή του δωματίου
Η προστασία φοβερή στον ίσκιο της βοά
Ο απόηχος της ορμής και σέρνεται σα μουγκρητό
Αφθώδη οργασμού πάνω σ’ένα παράξενο αλλόκοτο χαλί
Όπου προβάλλει στον εγκέφαλο λαβύρινθους
Η σκέψη το νήμα η βελόνα τρυπά τους λοβούς
Τα σύμβολα του κτήνους
Ονοματα μιας όψης του πατρός
Του αναγκαία νεκρού πριν το καράβι αποστερήσει
Καν μες στη θολή διαδικασία του γυρισμού

ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ
27.12.06             για το Λάμπρο Παπαντωνίου