¨του βορβόρου των έργων μου¨

Το δήγμα ποτίζει το έλεος

Κλωνάρια της ιτιάς μετέωρα στο χάσμα

Στο βάθος η μορφή σου

Θαρρώ πως υποφέρεις
Τί γνώρισες, τί ξέρεις

Είσαι μια μύγα μαύρη σ’ένα λευκό ιστό

Σε τύλιξε η αράχνη

Με μαγικό αδράχτι

Και σ’άφησε να πνίγεσαι θαρρώ

Κέρινο ομοίωμα το κορμί σου

Στης μοίρας του τη δίνη

Ανήμπορο

Ωρύεται και συσπάται
Πρισματικά διαθλάται

Καρφώνει το άδειο βλέμμα στο κενό
Του εαυτού σου ξένος

Ουρλιάζεις μανιασμένος

Καταδικασμένος

Ανύπαρκτος
Κενός

Οι καταραμένοι

Στο στρέμμα των σταυρών

Σε κόκαλα στημένοι

Σα σκιάχτρα των σπαρτών

Βλέπω σκιές στον τοίχο

Σε βλέφαρα κλειστά

Και το σκοτάδι στίχο

Να με διαπερνά

Κάθε ζωής o μίσχος

Κι ο θάνατος βοριάς

Με την πνοή αόρατη

Σέρνεται γύρω μας

ΟΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ

3.2.01