¨του βορβόρου των έργων μου¨

Το δήγμα ποτίζει το έλεος

Κλωνάρια της ιτιάς μετέωρα στο χάσμα

Στο βάθος η μορφή σου

Θαρρώ πως υποφέρεις

Είσαι μια μύγα σ’ένα λευκό ιστό

Σε τύλιξε η αράχνη

Με μαγικό αδράχτι

Και σ’άφησε να πνίγεσαι

Κέρινο ομοίωμα το κορμί σου

Στης μοίρας του τη δίνη

Ανήμπορο

Ωρύεται και συσπάται

Καρφώνει το άδειο βλέμμα

Ουρλιάζει

Καταδικασμένο

Ανύπαρκτο

Οι καταραμένοι

Στο στρέμμα των σταυρών

Σε κόκαλα στημένοι

Σα σκιάχτρα των σπαρτών

Βλέπω σκιές στον τοίχο

Σε βλέφαρα κλειστά

Και το σκοτάδι στίχο

Να με διαπερνά

Κάθε ζωής o μίσχος

Κι ο θάνατος βοριάς

Με την πνοή αόρατη

Σέρνεται γύρω μας

ΟΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ

3.2.01