¨καθώς την πύρινη ταύτη στήλη¨

Ήρθε η ώρα να βγούμε στους δρόμους δαιμονισμένη

Έξω η νύχτα έχει το γνώθι γδύσου απαλά

Υπνοβατώντας στα σκόρπια θρύψαλα του Άδη σου

Πριν ο Χριστός έρθει στην άβυσσο για ένα χάδι σου

Δίχως το χρέος να κρίνει κανένα που μόνος ρημάχτηκε

Εξαγνισμένος στον κατακλυσμό της παραφοράς

Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε το ξέρεις

Η λάμψη στα μάτια σου τρεμοσβήνει εκστατικά

Αδειάζει το σώμα μουδιάζει τη σκέψη σου και χάνεται

Για να επιστρέψει σαν η ψυχή σου πάρει φωτιά

Ίσως πιστέψεις πως είναι η μοίρα σου και γράφτηκε

Ίσως νομίσεις ότι είναι όλα τόσο απλά

Ήρθε η ώρα να πεθάνουμε στ’ορκίζομαι

Μέσα στο αίμα να πνιγούμε του θεού

Ακροβατώντας στους υπονόμους του ονείρου

Πάνω στο νήμα αποσπερίτη αυγερινού

Χωρίς ελπίδα απελπισία κίβδηλη πίστη

Σαν ξεχασμένη προφητεία άσωτου νου

ΘΡΑΚΩΝ ΟΔΟΣ

20.4.02