¨για ένα λινό κυμάτισμα¨

Καθώς πασχίζεις ό,τι λαβώσεις μένει δικό σου

Για πάντα ορίζει τις αναμνήσεις σου και σε καλεί

Να επιστρέψεις από ύστερη γνώση κομματιασμένος

Στον τόπο που αναίτια σκορπά οδύνη για ηδονή

Όταν στο αίμα η καρδιά της καίγεται ξεριζωμένη

Πάνω στης πέτρας την αφανέρωτη μορφή

Βάλε τη μάσκα της δίχως έξοδο τραγωδίας

Κι έλα μαζί μου να περπατήσουμε στη σκηνή

Αμφιθεάτρων ερειπωμένων τα θεωρεία

Τόπος συνάντησης των βρυκολάκων της εμμονής

Εκεί που ρέουν οι αργοί ποταμοί της άφεγγης νύχτας

Θαρρώ σε άγγιξα ενώ μετάγγιζα χοές στη γη

Κλείσε τα μάτια στου ραγισμένου μυαλού τη δίνη

Άκου το πέλαγος ναυαγισμένο παραληρεί

Χορός μαινάδων ιαχή σειρήνων παλινωδία

Μυσταγωγίας άδικο θύμα ψυχορραγεί

ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΥ ΥΒΡΙΣ

24.4.01