"θείω καλυφθείς ο βραδύγλωσσος γνόφω"

Τούτο το μαύρο σκιάχτρο πού'χω μέσα μου

Πώς να μπορέσω σε μιαν άκρη να τ'αφήσω

Καθημαγμένος δίχως τον έλεγχο και πρόσχημα

Μίαν αρχή που δεν μπορώ να συγκρατήσω

Στο απροχώρητο αν ελπίσω συλλογίζομαι

Όλος ο χρόνος που με ξεπέρασε και φεύγει

Τέμνει τη σπείρα στην τροχιά που συγραμμίζεται

Της μοίρας μου η αίολη τεθλασμένη

Γύρω σου σέρνονται σωροί ξεφτυλισμένοι

Πάνω στα ρημαγμένα όνειρά σου στέκει

Ανάμεσα σε σένα και το φώς

Της θεομήτορος κομμένος ο δεσμός 

Ομφάλιος λώρος

Κι έχω μια λέξη να σου πω μα στροβιλίζεται

Μέσα σε φόρμιγγες και λήμματα φερμένα

Που διαστέλλουν τη στιγμή 

Που καταγίνεσαι

Στην ανεπίστρεπτη ταγή ενός πεπρωμένου

Γέρικε ωκεανέ στην άβυσσο βρήκα

Των βυθών σου το ποτάμι μου

Να ρέει αδιόρατο αφήνοντας στο γυαλί

Το ίχνος της πνοής και το αποτύπωμα 

Της περιπλάνησης στο χώρο

Ίσως και κάποιες άλλες δαχτυλιές

Κι η μαρτυρία θά'ρθει μαζί τους στο ταξίδι μου

Θα διαρρεύσει από το νου στην εκβολή

Να σμίξει με μια φλέβα ομοούσια

Ποτίζοντας τα κύτταρα στοργή

Είμαστε δέσμιοι της γοητείας ενός ψέματος

Είμαστε δέσμιοι και μαζί επιρρεπείς

Σε μια αφηρημένη απελπισία ευεπίφοροι

Εμβολισμένοι με μια συνείδηση αφασική

Εκεί οι σκέψεις

Εκεί τα έργα και οι μέρες μας

Εκεί αυτό που μέσα απ'τα χέρια μας γλιστρά

Αυτό που φεύγει και σκορπά

Αυτό που χάνεται

Να επιστρέψει στη χοάνη του 

Εντροπικά

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ

29.4.16