"και τω σώματι νυν εύρεν ελευθερίην"

Πάντα για σένα εκεί σ'ένα κονάκι
Κι ο ήλιος απ'έξω κλεισμένος λαμπρός
Να ψάχνω σκυμμένος τις λέξεις που κόβουν
Στον έρημο δρόμο το νήμα
Και βγαίνουν στο φως
Κι όταν στις πόλεις της ασφάλτου μια σκιά
Απλώνει ολόγυρα και χάνεται το βάθος
Εγώ αλώνιζα πιωμένος και γεμάτος
Κι ήταν η νύχτα μια αιώνια αποστροφή
Μια σκοτεινή διαδρομή στην παραλία
Ο φωτισμός πάνω στη ρόδα και τα πλοία
Κι ένας ορίζοντας στο άπειρο χλωμός
Οι άδειοι κόσμοι, ο επιούσιος σπαραγμός
Ένα ποτήρι στο πεζοδρόμιο αφημένο

Η αποκτήνωση, ο εκφυλισμός
Η συντριβή ενός κόσμου άλλου καθημαγμένου
Ό,τι και νά'ναι αυτό που ορίζει την ψυχή
Ό,τι και νά'ναι αυτό που έρχεται απ'έξω
Κι όσα τα μέσα σου σκαλίζουν για να βγει
Του εξιλασμού σου ένας λόγος ηρτυμένος
Και του ονείρου σου η αδράστεια χρειά
Στη σκόνη να χαράξει τους ανέμους
Στο χώρο εκεί πάλι μαργωμένος
Ενώ η ωχρά σελήνη φώτιζε στην άκρη

ΨΑΛΜΟΣ 50
18.2.17