"δίψαι αύος εγώ και απόλλυμαι"

Ανάμεσα στο πέρα που δεν αντέχεις πια 
Κι εδώ που ο δισταγμός σε παραλύει
Βρίσκεται έρμαιο παρόρμηση οικτρή 
Ο αρημένος σου ο λόγος απ'τή δύη
Όταν στο πλέγμα όπου διαχέεται η προβολή
Της κίνησης ως ιδιότητας του χώρου
Του γεγονότος απενδύεσαι τη χρειά
To βίωμα σκορπίζοντας στους πόρους
Ενός γαλάζιου υπόβαθρου κυψελωτού
Πυράκτωσης των εικονοκυττάρων
Καθώς η σκέψη μεταδίδει το κορμί
Συνθέτοντας στις κόγχες των βλεφάρων
Σε κάθε βήμα τις απόχες του φωτός
Το έγχρωμο αναβόσβημα των κύβων
Ομόκεντρα μορφοκλασματικά κελιά
Την τέλεια προαίρεση του ονείρου
Τις ανοιγμένες φλέβες της ελιάς
Τα απόνερα που θάλπουνε το μύρο
Εξάπλωση μελάνης σε διηθητικό χαρτί
Το σκίρτημα απόηχο και το εμπύριο
Μεμβράνες της απόληξης εκεί
Που η σύνοδος των αγεγόνων νεύει
Η στίξη κάποιας άμπωτης θολής 
Το ανεκπλήρωτο ενδεχόμενο σωρρεύει 
Οι νεκροί έχουν αφήσει τα κτίσματά τους σαν σκιά 
Πάνω στην αφέλεια του μέλλοντος 
Οι ζωντανοί κατά περίσταση άγονται απ'τήν αναίρεση
Σωρεύοντας πύον στο απόστημα της φίμωσης και της αναστολής
Αφημένοι να ρημάζουν στη δίνη του ευτελισμού 
Όπου η κατάντια φανερώνει την αλήθεια τους
Τη λύτρωση της οριστικής παράδοσης στην αδράνεια
Τη θέληση για τίποτε

ΥΙΟΣ ΟΙΑΓΡΟΥ
1.7.20