"ἐγ μὲν τοῦ θηριώδους βίου μετήγαγεν"

Μην έρχεσαι στη σκέψη μου σαν θρύψαλα
Από μια έκρηξη στα έγκατα του νου
Ισορροπώντας στης ανάμνησης το τίποτα
Το βάρος του αφανέρωτου εγκλεισμού
Έχει περάσει πολύς χρόνος από σήμερα
Όπου ήμουν άλλος χλωμός ανίδεος νηστικός
Κι αυτά που όφειλα δεν έκανα όταν έπρεπε
Αγωνιώντας να σταθώ πλάι σου παρακλητός
Το σχήμα σου εγγράφτηκε σε δόξα
Με χρώμα το ολότελα ελεεινό
Στρωμένο από χέρι που αναβλύζει
Τον ήλιο πάνω σε αίθριο ουρανό
Ήθελα το φως σου να μάθω τι μου λέει
Μα ακούγοντάς το θα είχα τρελαθεί
Θέλω να δω το πρόσωπό σου στον καθρέφτη
Μα βλέποντάς το θα έχω πια χαθεί

Είχα κληθεί αλλού σκιές να υπηρετήσω
Τις έφτυσα κι έμεινα μόνος και μικρός
Η πίκρα ενα βάσανο αν κρατήσω
Ο ήχος των χαμένων λουλουδιών
Εδώ είναι ένα εξευτελιστήριο
Εκείνες οι ώρες δεν υπάρχουν πουθενά
Κι αν έχουμε τόσα να πούμε
Και δε γροικάει κανείς να μας ακούσει Χριστέ
Τί κάνουμε

Είσαι ένα απότοκο του παραλόγου
Του τρόμου της ύπαρξης και του φόβου
Πως όλα θα μείνουν να στέκουν μετέωρα
Σαν εκκρεμότητα σε χάσματα χαίνοντα
Πριν γκρεμιστούνε στις κόγχες του χρόνου
Μέσα στα απόνερα του ύστερου νόμου
Που τόσα γραμμένα και όλα τα άγραφα
Τα έχει σκορπίσει σε πρόσωπα ανάγλυφα

ΓΑΛΑΖΙΑ ΜΗΧΑΝΗ

26.12.22

για το Γιώργο Φιλιππίδη